ΔΟΜΙΚΑ ΥΛΙΚΑ
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥ

Δ/νση: Πελοπίδα 117, 12135, ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ Τηλέφωνο: 2105728203, 2105728242
Fax: 2105728202 - Κινητό: 6977645795 E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Έχετε επιχείρηση στη Δυτική Αττική ;

Είστε Πολιτιστικός Σύλλογος, Αθλ. Σωματείο κλπ στη Δυτική Αττική ;

Είστε υποψήφιος Αιρετός - Βουλευτής στη Δυτική Αττική ;

Καταχώρηση και προβολή δωρεάν στο pitsounicity.gr

Τηρείτε σειρά προτεραιότητας

Δημιουργηθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2016 Κατηγορία: ΑΡΘΡΑ
Εκτύπωση

Γράφει ο Πολυχρόνης Κοκκινίδης 


Στην αρχή είχε την πλάκα του, μετά όμως όπως κάθε τι που έρχεται σε υπερβολική ποσότητα, σταμάτησε να είναι πλάκα και έγινε κάτι άλλο : λύπη, μιζέρια, κουτσομπολιό χείριστης ποιότητας, χλεύη, σάτιρα κλπ κλπ.

Ο πρώτος 40αρης πρωθυπουργός και αυτός που έσπασε την γνωστή οικογενειοκρατία, έχει καταντήσει μόνιμο υποκείμενο σχολιασμού (πως κάθεται, πως ντύνεται, πως μιλάει, πως ξύνει την μύτη του, πως περπατάει κλπ κλπ). 'Όμως από ένα σημείο και μετά, και εφόσον καμία πράξη για "αλλαγή" της ομολογουμένως πολλές φορές ατυχής εικόνας του πρωθυπουργού δεν έχει ληφθεί και ούτε πρόκειται να ληφθεί από πουθενά, η συνεχιζόμενη κριτική και σχολιασμός περνάει την λεπτή γραμμή της χρηστικότητας και σκοπιμότητας και έχει μόνο έναν λόγο και μια αιτία : της αυτοκριτικής. Μόνο έτσι μπορεί πλέον να εκληφθεί ο διασυρμός ενός τρίτου στα ΜΜΕ και στα social media, ως διασυρμός και αυτοκριτική εκείνου που διατυπώνει το εκάστοτε σχόλιο. Όπως και να το δούμε όλοι μας, είτε δια πράξεως είτε δια παραλείψεως, είτε μέσω λάθους, είτε λόγω ανεπίκαιρων επιλογών έχουμε συνδράμει στο να είναι ο Τσίπρας πρωθυπουργός, οπότε κάθε κριτική στο πρόσωπο του είναι κριτική στην επιλογή μας στον εαυτό μας. Και κάτι τελευταίο, τα αφεντικά , οι προϊστάμενοι , οι συνεργάτες, οι εναλλακτικές επιλογές των ανδρών και γυναικών του πολιτικού συστήματος, οι κατέχοντες δημόσια αξιώματα, έχουν εικόνα και συμπεριφορά της θέσης που κατέχουν και ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της; Μήπως και για αυτούς παρόμοια σχόλια δεν γίνονται; Αρα μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι οι άλλοι αλλά η έλλειψη ανάληψης ευθύνης των επιλογών μας, η μη αναγνώριση του λάθους και η αδράνεια για επανόρθωση;