Το Πάρκο Νεολαίας δεν είναι μια ακόμη “διαθέσιμη έκταση προς αξιοποίηση”.

Είναι ένας από τους τελευταίους ελεύθερους χώρους της πόλης. Και αν χαθεί, δεν αντικαθίσταται. Την ώρα που αυτό είναι δεδομένο, λίγα μέτρα πιο δίπλα, μέσα στο στρατόπεδο, προχωρά η κατασκευή μιας εκτεταμένης οικιστικής ενότητας. Μιας “πόλης μέσα στην πόλη” που αλλάζει οριστικά τα δεδομένα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι τελευταίες εξελίξεις είναι ξεκάθαρα αρνητικές: σενάρια δόμησης και “αξιοποίησης” του ίδιου του χώρου του Πάρκου επανέρχονται, ενώ η προοπτική παραχώρησής του στον Δήμο απομακρύνεται αντί να ενισχύεται. Το ζήτημα δεν είναι διαδικαστικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Γιατί αυτό που βλέπουμε δεν είναι μια μεμονωμένη παρέμβαση.

Είναι μια κυβερνητική επιλογή που αντιμετωπίζει τον ελεύθερο χώρο ως απόθεμα προς εκμετάλλευση, αδιαφορώντας για τις πραγματικές ανάγκες της πόλης. Όσο αυξάνεται η δόμηση, τόσο μειώνεται η δυνατότητα του εδάφους να απορροφά. Το νερό δεν εξαφανίζεται — μεταφέρεται. Και η επιβάρυνση επιστρέφει στις γειτονιές. Αυτό δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι το τίμημα μιας πολιτικής χωρίς όρια. Την ίδια στιγμή, ακούσαμε το προηγούμενο διάστημα κυβερνητικούς βουλευτές να διαβεβαιώνουν ότι ο χώρος θα αποδοθεί στον Δήμο Χαϊδαρίου. Οι εξελίξεις αποδεικνύουν ότι αυτές οι δηλώσεις ήταν καθαρό δούλεμα των πολιτών. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι διαχρονικά υπήρξαν καθυστερήσεις και έλλειμμα σχεδιασμού από τις δημοτικές αρχές. Ο χώρος θα μπορούσε ήδη να έχει αξιοποιηθεί προς όφελος των πολιτών. Όμως σήμερα δεν είναι η ώρα για καταλογισμό. Είναι η ώρα για ενότητα και αποφασιστική διεκδίκηση.

Και η διεκδίκηση πρέπει να είναι ξεκάθαρη:

* Άμεση παραχώρηση του Πάρκου Νεολαίας στον Δήμο Χαϊδαρίου.

* Διασφάλιση του χαρακτήρα του ως χώρου πρασίνου και ήπιων δραστηριοτήτων.

* Καμία ανοχή σε σχεδιασμούς που αλλοιώνουν τον χαρακτήρα της περιοχής.

Παράλληλα, ο Δήμος δεν έχει άλλο χρόνο. Οφείλει να προχωρήσει άμεσα στην εκπόνηση πλήρους, κοστολογημένης μελέτης αξιοποίησης του Πάρκου Νεολαίας, μετά από ουσιαστική διαβούλευση με τους κατοίκους και με σαφές χρονοδιάγραμμα υλοποίησης. Η πόλη δεν χρειάζεται άλλες εξαγγελίες. Χρειάζεται σχέδιο που να υλοποιείται. Και για να μην υπάρχει καμία παρερμηνεία: Η ανάγκη για κοινωνική κατοικία είναι υπαρκτή. Όμως η κάλυψή της δεν μπορεί να γίνεται εις βάρος των τελευταίων ελεύθερων χώρων.

Όταν οι επιλογές οδηγούν σε απώλεια πρασίνου και επιβάρυνση της πόλης, τότε δεν μιλάμε για κοινωνική πολιτική — μιλάμε για πολιτική εις βάρος της ίδιας της πόλης. Για το Πάρκο Νεολαίας δεν υπάρχει περιθώριο για διαπραγμάτευση. Η μόνη επιλογή είναι η άμεση και δεσμευτική νομική κατοχύρωσή του ως χώρου πρασίνου. Η ευθύνη πλέον είναι απολύτως σαφής. Ή θα προστατευτεί ο χώρος, ή κάποιοι θα αναλάβουν ανοιχτά το κόστος των επιλογών τους απέναντι στην πόλη.